Χαιρετισμός του Υπουργού Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος κ. Φώτη Φωτίου στο μνημόσυνο των Ηρωομαρτύρων Τάσου Ισαάκ & Σολωμού Σολωμού
Περιγραφή:
4


Χαιρετισμός του Υπουργού Γεωργίας, Φυσικών Πόρων
και Περιβάλλοντος κ. Φώτη Φωτίου στο μνημόσυνο των
Ηρωομαρτύρων Τάσου Ισαάκ & Σολωμού Σολωμού

Παραλίμνι, Κυριακή 6 Αυγούστου, 2006
--------------------------------


Αποτελεί χρέος και ηθική υποχρέωση η θύμηση και η τιμή προς εκείνους που τολμούν να αρθούν πάνω από την πρόσκαιρη ζωή και να τη θυσιάσουν για την πατρίδα και το λαό μας, για λευτεριά και δημοκρατία. Είναι με δέος και εθνική υπερηφάνεια που στρέφουμε τη μνήμη στις δύσκολες ώρες της ιστορίας μας και στα παλικάρια της Κύπρου, που έδωσαν τη ζωή τους υπέρ βωμών και εστιών.

Ήταν πάντα δύσκολη η μοίρα της αγαπημένης μας γης. Πάντοτε όμως ενέπνεε άσβεστη αγάπη, αλλά και δέσμευση στην επιβίωσή της και έτσι ευτύχησε να στηρίζεται στη φιλοπατρία, την ορμή, την αυτοθυσία και την αγάπη όλων εκείνων των παλικαριών της που, «σαν έτοιμοι από καιρό», πάντοτε ανταποκρίθηκαν σε κάθε της κάλεσμα, σε κάθε καμπή της ιστορίας της.

Και είναι γεμάτες οι σελίδες της κυπριακής ελευθερίας με θυσίες λαμπρών αγωνιστών, με πράξεις ηρωισμού και αυταπάρνησης, με πράξεις διεκδίκησης των δικαίων της. Γεμάτη η ιστορία μας με πράξεις που φωτίζουν το δικό μας δρόμο, που δείχνουν την ορθή πορεία, που χαράσσουν την τροχιά του καθήκοντος.

Κι εμείς, ευλαβικοί προσκυνητές, μαζευτήκαμε εδώ για να ανάψουμε το κερί της ψυχής μας από τη φλόγα της θυσίας τους. Να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της οφειλής μας και την έκταση και το βάθος της ευθύνης μας.

Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού, δύο νέοι που θυσίασαν τη ζωή τους και αναδείχθηκαν σε πρότυπο αρετής. Δύο νέοι που μέχρι τότε πορεύονταν ταπεινά και αθόρυβα μέσα στην τοπική κοινωνία του Παραλιμνίου. Αυτούς διάλεξε η δόξα να τους σηκώσει στα φτερά της εκείνο το πικρό καλοκαίρι του 1996. Με την αυτοθυσία και τη γενναιότητά τους, ήρθαν να γράψουν μια ακόμη λαμπρή σελίδα στην ιστορία του τόπου μας. Συνέχισαν τη μακρά παράδοση αυτών που πολεμούν για λευτεριά, δίχως σπαθιά και βόλια, με όπλα μόνο την πίστη στο δίκαιο και την επιθυμία της ελευθερίας.

Τιμούμε και μνημονεύουμε σήμερα τους ηρωομάρτυρες Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού. Αποκαλυπτόμαστε ευλαβικά μπροστά στον ηρωικό τους θάνατο. Συναισθανόμαστε βαθιά τη σημασία της θυσίας τους, το βροντερό της μήνυμα, μήνυμα άρνησης της κατοχής, άρνησης της συνθηκολόγησης με την παρανομία. Ο Τάσος και ο Σολωμός με τη μαχητικότητά τους, την αυτοθυσία και τη φιλοπατρία τους, είναι σύμβολα και σημεία αναφοράς για τον αγώνα μας για δικαίωση και λευτεριά.

Φέρνουμε στο νου με φρίκη τις σκηνές της απόλυτης θηριωδίας των γκρίζων λύκων που οδήγησαν ανελέητα στο μαρτύριό του, τον αείμνηστο ηρωομάρτυρα Τάσο Ισαάκ. Όλες εκείνες οι σκηνές της απερίγραπτης κτηνωδίας είναι ακόμα νωπές στη μνήμη μας και θα μείνουν, για να μας θυμίζουν το απαίσιο πρόσωπο της συνεχιζόμενης παρανομίας. Η κραυγή του, κραυγή ελευθερίας και αντίστασης, αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μας και ο θάνατος του, μόνιμος εφιάλτης για όλους μας. Συμπύκνωσε μόνος του την κοινή μας άρνηση να δεχθούμε την παραβίαση της νομιμότητας. Έστειλε μόνος του, για όλους μας, στη διεθνή κοινότητα το μήνυμα της συλλογικής μας διαμαρτυρίας.

Οι περιγραφές του θανάτου του στον τύπο των ημερών είναι συγκλονιστικές. «Οι Τούρκοι έπεσαν πάνω του με σιδερένιους λοστούς, ρόπαλα και ξύλα, ενώ δύο-τρεις σήκωσαν μεγάλες πέτρες και του τις έριξαν. Ο Τάσος άφησε την τελευταία του πνοή παγιδευμένος μέσα στα συρματοπλέγματα, κτυπημένος με πρωτοφανή αγριότητα». Ήθελε να είναι λεύτερος, γι’ αυτό τον σκότωσαν. Λίγους μήνες μετά το γάμο του, άφησε για πάντα την έγκυο γυναίκα του και πήρε αιώνια νύμφη τη λευτεριά της Αμμοχώστου. Η κόρη του Αναστασία, που γεννήθηκε λίγο αργότερα και πήρε το όνομα του, μπορεί να είναι δίκαια υπερήφανη για τον πατέρα της.

Εκείνο το απόγευμα της μαύρης Κυριακής του Αυγούστου, ο Τάσος Ισαάκ ξαπλωμένος και ματωμένος δίπλα στο συρματόπλεγμα, έγινε σύμβολο ενός λαού που του αρνούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, έγινε πρότυπο αντρειοσύνης και αγώνα. Το πανελλήνιο συγκλονισμένο γονάτισε μπροστά στο σεπτό του σώμα. Η κηδεία του έγινε μέσα σε κλίμα εθνικής κατάνυξης αλλά και οργής για το άδικο.

Με δέος θυμόμαστε σήμερα το ανέβασμα του ηρωομάρτυρα Σολωμού Σολωμού στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία, που για τόσα χρόνια πληγώνει ακόμα κατάβαθα τη συλλογική μας συνείδηση. Τα χέρια του παρέμειναν μετέωρα, δεν μπόρεσαν να φτάσουν τη σημαία του κατακτητή. Βόλι από όπλο του θανάτου τον σκότωσε, γιατί τόλμησε να αμφισβητήσει τη βία. Τον παρακολουθούσαμε να γλιστρά στο έδαφος, σφικταγκαλιάζοντας, όμως, τον ιστό της ντροπής, σα να’ θελε να πει πως, και νεκρός ακόμα, νίκησε το φόβο και αρνήθηκε τελεσίδικα την κατοχή.

Ο Σολωμός Σολωμού έγραψε τη δική του ιστορία, πάνω στον ιστό της σημαίας του κατακτητή. Η οργή τον έπνιγε, αλλά δεν ήθελε εκδίκηση ή άλλο αίμα. Δεν πήρε όπλο μαζί του, δεν πετούσε πέτρες, κανένα δεν ήθελε να πληγώσει. Τον βασάνιζε η τουρκική σημαία στον ιστό του κατοχικού φυλακίου. Τούτη η σημαία ήταν σύμβολο της βίας, του διαχωρισμού, του θανάτου. Άναψε το τελευταίο του τσιγάρο κι άρχισε να τρέχει προς το φυλάκιο. «Πού πας βρέ …, θα σε σκοτώσουν», ακούστηκε πίσω του η φωνή του κινηματογραφιστή του Ρώυτερ.

Σαν αίλουρος σκαρφάλωσε στον ιστό. Ανέβαινε γοργά με το τσιγάρο στα χείλη. Μαζί του ανέβαινε η περηφάνια του κυπριακού λαού. Ο κινηματογραφιστής σήκωσε το φακό του και άρχισε να αποθανατίζει. Αποτύπωνε μια μοναδική στιγμή. Ξαφνικά, ο Σολωμός έκλινε το κεφάλι. Από το απέναντι τουρκικό φυλάκιο είχε δοθεί η εντολή «σκοτώστε τον». Μια σφαίρα τον διαπέρασε. Κι έφυγε για να συναντήσει τον Τάσο, να του μεταφέρει το μήνυμα πως άμα χρειαστεί, χιλιάδες νέοι μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους.

Ο λαός μας, μαζί με τους ηρωομάρτυρες Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού αρνείται τη συνθηκολόγηση. Συμπορεύεται, ενθαρρύνεται από τη θυσία τους και ατσαλώνει την απόφασή του να αγωνιστεί για την επικράτηση της δικαιοσύνης, για τη γενική κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τη δίκαιη ανατροπή του ακρωτηριασμού της πατρίδας μας. Το άλικο, αδικοχυμένο αίμα τους έχει σηματοδοτήσει την πορεία του αγώνα. Ξέρουμε πως εκείνο που έκαιγε στα στήθια τους και που όριζε τις πράξεις και τα βήματά τους, ήταν η αγάπη προς την πατρίδα, η διεκδίκηση των δικαίων της.

Ο περήφανος, ο αδούλωτος και αγονάτιστος λαός της μικρής μας πατρίδας, δεν ξεχνά, δεν απεμπολεί τα δίκαιά του, δεν αποπροσανατολίζεται, δεν συμβιβάζεται με το δίκαιο της βίας. Ακούραστα, με συνέπεια, με αγωνιστικότητα, συνεχίζει να αντιστέκεται και να στηρίζει έμπρακτα τον ατέλειωτο αγώνα. Τον αγώνα που διεξάγεται με άλλα μέσα, ειρηνικά, αλλά με την ίδια αγωνιστικότητα και ένταση και με τον ίδιο στόχο, την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα, ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους κατοίκους του νησιού μας.

Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας μας είναι δύσκολος. Όμως, ο λαός μας ποτέ δε γονατίζει και δεν απεμπολεί τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα του. Με επικεφαλής τον Πρόεδρό μας Τάσσο Παπαδόπουλο και με τη συνεργασία και την ενότητα λαού και ηγεσίας, είναι βέβαιο ότι σύντομα θα ανατείλουν καλύτερες μέρες για τον τόπο μας. Εμείς ελπίζουμε και προσβλέπουμε πως αργά ή γρήγορα, το δίκαιο θα επικρατήσει. Οι αρχές των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και οι αξίες πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει κάποτε να εφαρμοστούν και στη μικρή Κύπρο. Γιατί, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται η πατρίδα μας να είναι η εξαίρεση του κανόνα.

Η συμφωνία μεταξύ του Προέδρου Παπαδόπουλου και του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στο Παρίσι, προνοούσε τη συζήτηση σε τεχνικό επίπεδο ζητημάτων που αποτελούν βασικές πτυχές της λύσης του Κυπριακού και ζητημάτων της καθημερινής ζωής. Ελπίζουμε ότι μέσα από τον διάλογο που θα αναπτυχθεί στις τεχνικές επιτροπές, θα δημιουργηθούν οι σωστές προϋποθέσεις για να υπάρξει έδαφος για έναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων. Η δική μας πλευρά θα εργαστεί με συνέπεια και καλή θέληση για να επιτευχθεί η απαραίτητη πρόοδος και να ανοίξει ο δρόμος για νέες ουσιαστικές συνομιλίες, χωρίς την ύπαρξη ασφυκτικών χρονοδιαγραμμάτων και επιδιαιτησίας με στόχο την επανένωση της πατρίδας μας σε μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία.

Σήμερα η πατρίδα μας διέρχεται σημαντικές ιστορικές και πολιτικά κρίσιμες στιγμές και η ενότητα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο θα στηρίξουμε τον αγώνα μας για ελευθερία και αποκατάσταση των απαράγραπτων δικαίων και δικαιωμάτων του λαού μας. Η ενότητα δεν πρέπει να είναι ένα απλό σχήμα λόγου ούτε ευκαιριακό σύνθημα, αλλά μόνιμη μας έγνοια και σταθερή επιδίωξη της πολιτικής μας.

Είμαστε αισιόδοξοι ότι ο αγώνας μας για αποκατάσταση του δικαίου θα στεφθεί με επιτυχία. Δεν υποτιμούμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια που καλούμαστε να ξεπεράσουμε. Αλλά ούτε και απογοητευόμαστε. Έχουμε πλήρη συνείδηση των κινδύνων αλλά και του ιστορικού μας χρέους. Με συνέπεια, σύνεση και αποφασιστικότητα θα συνεχίσουμε τις προσπάθειες μας για επανένωση του λαού και της χώρας μας, για κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών, αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων και διασφάλιση των θεμελιωδών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στην ιστορία μας υπήρξαμε πάντοτε σημείο συνάντησης λαών και πολιτισμών, γέφυρα ειρήνης και συνεργασίας. Αυτό το ρόλο διαδραματίζουμε και σήμερα στην πολεμική κρίση που ταλανίζει τη Μέση Ανατολή, με θύματα αθώους πολίτες. Γνωρίζουμε από τραγικές εμπειρίες τι σημαίνει πόλεμος, γιατί υπήρξαμε θύματα ξένης εισβολής. Με τις υπηρεσίες που προσφέρουμε αποδεικνύουμε ότι η Κύπρος είναι ο πιο σταθεροποιητικός παράγοντας στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Στους νεκρούς του αγώνα μας, στον Ισαάκ και το Σολωμό, δίνουμε την υπόσχεση ότι θα διεκδικήσουμε με υπομονή και επιμονή, με σύνεση αλλά και αποφασιστικότητα, τα δίκαια του κυπριακού λαού και θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την επανένωση της πατρίδας μας και την επιστροφή στην αγαπημένη Αμμόχωστο και όλα τα πάτρια εδάφη. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι να φύγουν οι τουρκικές σημαίες και τα συρματοπλέγματα που χωρίζουν τον τόπο μας στα δύο. Μόνο τότε θα βρουν ανάπαυση οι ψυχές των ηρώων μας. Δεσμευόμαστε όλοι στη μνήμη τους να παλέψουμε μέχρι το τέλος.

Αιωνία σας η μνήμη, αθάνατοι ηρωομάρτυρες του Παραλιμνιού.